تا حالا شده صدای شکستن دل یه آدمو بشنوی ؟ دل آدما آنقدر آرام و بیصدا می شکنه که هیشکی صداشو نمی شنوه . اما واسه خود اون آدم مثل اینه که کوه قلبش ریزش کرده . یه ریزش خیلی وحشتناک که اگه کسی نباشه اونو از زیر آوار نجات بده ، می میره . اینطوریه که شکستن دل آدما جزو قانونهای ثابت و ماندگار این عالم می شه . خورشید باید غروب کنه چون در غیر اینصورت ، ماه فرصت خودنمائی پیدا نمی کنه . ابرها باید ببارند چون اگه نبارن دل آسمون از غصه می ترکه . دل آدم هم باید بشکنه تا یه دل دیگه فرصت زندگی پیدا کنه . ما که نمیتونیم با این قانون مبارزه کنیم ؛ حد اقل باید یاد بگیریم که چطوری باهاش کنار بیایم !!!

ستاره ها وقتی میشکنند ، می شن شهاب ؛ اما دلی که میشکنه میشه سوال بی جواب 

در کنار پنجره‌ای که از آن می‌توانم تمام ستاره‌های شب را در آغوش بگیرم و ستاره چشمانم را با ستاره‌های آسمان یکی کنم به روزهای غریب می‌اندیشم به روزگاران رفته به نامه‌های نانوشته به حسرت‌های در دل مانده به سرخی گل پژمرده‌ای که در باغچه کوچک عطر جان بخش عشق را در فضا پراکنده می‌کرد. به درخت بیدی که تکه چوبی بیش نشده است به عشق‌های دروغین به حرفهای ناگفته‌ و ... و آرزو می‌کنم که ای کاش قلب‌ها در چهره‌ها بود تا دروغ معنا پیدا نکند اما افسوس که ...

خودم را در آغوش کلمه ها رها می کنم و بی‌صدا می‌گریم بی صدا می خندم بی صدا عاشق می‌شوم و بی‌صدا می‌شکنم.

هیچ کس نام مرا به یاد نمی‌آورد گویا باد پلاک خانه‌ام را با خود برده است. آرزوهایم را بر دفترم جای می‌دهم و انگشتانم را با شاخه‌های درخت سیب پیوند می‌زنم. فردا همه سیب‌ها سرخ و سبز کال و رسیده بوی آرزو های مرا خواهند داد و بوی عاشقانه‌های مرا ...